Hoe je een afgewezen ouders weer leert om lief te hebben

Leven in het donker: Karen Woodall

Vertaald: Colette Ebben-Pastoor

Het lot van de afgewezen ouder voelt aan als leven in het donker, tenminste als je het toelaat. De afschuwelijke kant van het zwart/wit denken van een vervreemd kind, creëert één ouder die als volmaakt goed en een andere ouder die door het kind als volkomen slecht wordt gezien, waarbij het kind handelt of deze splitsing op geheel natuurlijk wijze is ontstaan. Als ongetrainde professionals deze situatie tegenkomen, maken ze het vaak erger, door een reden te gaan zoeken, waarom het kind één van de ouders op deze manier buitensluit, wat prompt de splitsing in het hoofd van het kind nogmaals versterkt, zij scharen zich dan bewust of onbewust aan de kant van de veroorzaker van al deze ellende: de in hun ogen ‘goede’ ouder

Deze splitsing in het hoofd van het kind is op zich vaak al een duidelijke aanwijzing dat er iets niet klopt in diens belevingswereld na de scheiding. Bij ouders die ondanks de scheiding gewoon respectvol met elkaar om blijven gaan en als ouders blijven samenwerken, zie je deze splitsing nooit bij kinderen. Alleen bij ouders die deze overgang, door wat voor problemen ook, niet kunnen maken, zie je dit heel duidelijk bij de kinderen. Een professional die deze tegenstellingen tegenkomt in een kind, zou zich de volgende vragen moeten stellen:

  • Wanneer (is het kind in deze splitsing terecht gekomen)
  • Hoe (is dit kind zo geworden)
  • Wie (is de oorzaak van dat splitsen)

Het antwoord op deze drie simpele vragen is alles wat er nodig is om het onderzoek te starten en op die manier de afgewezen ouder weer terug te halen uit het donker, zodat deze weer zijn rechtmatig plek als ouder van het kind kan invullen.

Voor een afgewezen ouders wordt het een hele ongewone ervaring om nu opeens als een rechtmatige ouder te worden erkend, vooral als deze door de afwijzing van het kind, jarenlang door de buitenwereld met achterdocht en veroordeling is bejegend. Wat voor de meeste professionals die vervreemde kinderen tegenkomen moeilijk te bevatten is, is dat juist door hun werk een verandering kan optreden, op een positieve of juist op een negatieve manier. Daarom is het zo belangrijk dat mensen die macht hebben binnen de kinderbescherming (jeugdzorg-werkers en rechters) niet “zo maar” met vervreemde kinderen zouden mogen werken.

Verstoting door een kind is een pure uiting van een afweermechanisme, dat alleen maar ontstaat om er teveel druk op het kind wordt uitgeoefend tijdens en na de scheiding. Het is pure zelfbescherming van een kind, dat wordt geactiveerd als de druk te hoog wordt, waarna het kind uit een soort overlevingsmechanisme een scherpe verdeling maakt in zijn gevoelens van goed en kwaad.

Als een kind uit zelfbescherming zijn omgeving opdeelt in een goede en een slechte kant, dan wordt dat heel moeilijk om dit te veranderen. En als je dat zo maar zou proberen, dan zou het wel eens precies het tegenovergesteld effect kunnen bereiken. In de rechtbank hechten we meer belang aan de stem van het kind dan aan het welzijn van het kind en dat is ook van oudsher de omgeving waar vrouwen en kinderen altijd een grotere geloofwaardigheid hebben gehad, (alhoewel daar wel een verschuiving in te zien is).  Toch wordt alles wat het kind zegt, nog steeds als “de waarheid” beschouwd.

Daarom worden jeugdzorg-medewerkers die geen kennis hebben van OVS die een kind tegenkomen dat de splitsing als verdedigingsmechanisme gebruikt, meegetrokken in een onbewuste afstemming met de ouder die de splitsing veroorzaakt. Wanneer het kind de waarheid spreekt, dan zou het logisch zijn dat de ouder die zij blijken te aanbidden, ook een ideale ouder moeten zijn. Dan hoeft alleen de afgewezen ouder nog te worden onderzocht voor ‘verborgen’ redenen waarom het ​​kind die ouder afwijst.

Om een vervreemd kind dat zich op deze manier handhaaft te kunnen herkennen, is het van levensbelang om eenvormige trainingen te bieden. En juist daarom zou iedereen die niet de capaciteit heeft om contra-intuïtief te werken, eigenlijk niet met vervreemde kinderen om moeten mogen gaan.

De verstotingsreactie is te groot. Het kan heel makkelijk escaleren naar wilde en grove valse beschuldigingen als het kind niet wordt behandeld op de erkende contra-intuïtieve manier die is vastgelegd in onderzoeksbevindingen van de topmensen in het veld. Ongetrainde professionals die vervreemde kinderen tegenkomen en ervan uitgaan dat de stem van het kind authentiek is, riskeren dat zij het gezin in een nog diepere crisis duwen. Al vele jaren is de zogenaamde “koninklijke weg” de standaardprocedure in Engeland en Nederland geweest en het heeft generaties lang kinderen laten opgroeien zonder hun andere liefdevolle ouder, bovenop de last dat het zogenaamde de “eigen keuze” van het kind er één was om uit overleving die andere ouder uit hun leven te verbannen. Het lot van afgewezen ouders die zijn uitgesloten uit het leven van hun kinderen, gehandhaafd door de verstotende ouder en gerechtvaardigd door de staat is er een van grote wanhoop en verdriet. Het is, naar mijn mening, een verborgen schandaal dat op een dag zal doordringen bij iedereen.

Veel te laat voor menigeen, maar hopelijk niet te laat voor volgende generaties. Uit zorg voor de afgewezen ouder(s) moeten wij hun ouderschap bevestigen en daar weer nieuw leven in blazen. Het vraagt van ons erkenning en ondersteuning voor het leed dat deze ouders is aangedaan, door het afweermechanisme van hun eigen kind, wat er eigenlijk niet had horen te zijn.

Om zo in de schaduw te moeten leven is geen plek voor gezonde ouders wier liefde voor hun kind nooit is erkend of herkend. Liefde is onherroepelijk, met alle zorg en angst die wordt veroorzaakt door het lot van je kind dat is verstrikt in een verstotingssituatie. En dat terwijl de verstoten ouder door een aantal herkenbare patronen gaat van het raken in schok en roepen om hulp, dat overgaat in acceptatie en het geduld om te wachten, is dit zeker geen plek voor gezonde plek om te zijn.

Voor diegenen onder ons die het snappen, is er een enorme behoefte om dit werk te doen en vooral om erover te praten, om waar mogelijk te handelen en vooral om anderen op te leiden zodat zij dit werk ook te kunnen doen. Dit werk gaat niet alleen over één gezin, maar gaat juist over heel veel families en over de weg naar de wereldwijde erkenning dat kinderen niet horen te kiezen om een ​​gezonde, liefdevolle ouder te verliezen na de scheiding binnen het gezin, maar dat ze daartoe worden geforceerd. En juist door deze dwang, worden ze veroordeeld tot een leven waar de verwoestende gevolgen te zien zijn van het opgroeien in de gedachte dat de wereld alleen maar een hele goede en een hele slechte ouder kent.

Als we om deze vervreemde kinderen geven, dan moeten we de achtergestelde ouder terug op zijn eigen plek zetten,

Dit is wat wij wereldwijd hebben gepland voor 2018!

Een grote samenwerking met veel handen.

Vanuit het donker naar het licht !

Meer Informatie? info@familymatter.nl of 0251 657000

Same photo is used as above original article : https://karenwoodall.blog/2018/03/25/living-with-shadows-learning-to-care-for-rejected-parents/

 

 

Category Uncategorized
Share :
CommentsNo Responses to “Hoe je een afgewezen ouders weer leert om lief te hebben”
No comments yet.

Geef een reactie