Groot verlies!

Er was eigenlijk geen redden aan, maar je hoopt zo intens op een andere uitslag!

Mijn geweldige oudste die na mijn schreeuw onmiddellijk wist wat hij moest doen, zijn vader van het bed afsleepte op de grond legde en begon met reanimatie, maakt mij een waanzinnig trotse moeder en Eric zou zo mogelijk nog trotser op hem zijn dan ik al ben!

Volhoudend tot de Politie kwam en toen uit de weg stappen om de Ambulancepersoneel hun werk te laten doen. Het klinkt reuze logisch, maar het is een enorme stap en hij deed het perfect volgens het boekje.

Ik heb een ongelooflijk respect voor de snelle reactie van de Politie, Ambulances en zelfs de Brandweer. Jullie hebben zo keihard gewerkt om Eric toch weer terug te krijgen, maar deze omstandigheden waren gewoon overweldigd.

Vrienden die ik belde en die onmiddellijk begonnen te helpen, waarvan zijn zoon onze jongste en zijn vrouw 60 km verderop te ging halen en hen naar het ziekenhuis brachten om daar nog afscheid te kunnen nemen. En zijn vader die onze oudste en diens vrouw naar het ziekenhuis bracht, omdat alleen ik in een lege ambulance meekon, omdat de collega in de andere ambulance vocht voor het leven van mijn allerliefste.

Een (echte) pastoor die eindelijk een vrije dag had maar door zijn vriend, mijn zoon, naar het ziekenhuis werd gevraagd en daar Eric zijn laatste eer heeft bewezen.

Een andere vriend met een drukke praktijk, die zei:  zal ik naar je toekomen en mij en mijn familie de rest van de dag gewoon (….) heeft bijgestaan.

En ondertussen is het nog niet gestopt, ik ben duidelijk omringd door lieve buren die super attent zijn. Mijn schoonfamilie, uit Brabant en dus enorm angstig voor Corona, wilde rechtdoor naar het crematorium maar ik vroeg ze te wachten bij Michiel en Jacqueline, aan het begin van de straat, omdat ik s-morgens bij het hondenuitlaten al had gezien dat mijn buren met hun vlaggen hun medeleven lieten zien en dat wilde ik met ze delen.

Dat er daarna zoveel mensen op de been zouden zijn, inclusief een afvaardiging van de schietvereniging en een oud buurjongen die speciaal hiervoor uit Rotterdam was gekomen en een buurman die er speciaal voor thuis kwam, had ik niet durven bedenken, maar het was zo mooi !

Ik hoop dat iedereen mee heeft kunnen kijken via de streaming, ik weet dat het zelfs tot in het verre Zuid-Afrika en Australië is gezien.

We hebben een crematie gehad zoals we wilden, hij en ik, zoals we trouwden, hij en ik toen zonder grote mensenmassa en nu weer!

Waar best wel mensen misten, maar hoe doe je dat dan, hoe kies je dan?

Mijn geweldige echtgenoot, Eric Ebben: wereldgeroemd en wereldberoemd in Nederland, ik weet dat hij zelf geheel overdondert zou zijn geweest door alle lieve woorden, bedankjes en complimenten op sociaal media, op de mail en in kaarten, heel veel kaarten.

Naast alle Vrienden, Kennissen, Buren, (schoon-)familie en Bekenden en vooral vele (voor ons vaak) onbekenden die ons een hart onder de riem staken over het nog steeds onvoorstelbaar en onverwacht verlies van onze Eric.

Zelfs een achtergelaten boeket, op zondag, zonder naam maar wel met: HOU VOL! erop!

En de losse fleurige bloemen rond de voordeur op de dag van de begrafenis

Ik ben boos, verdrietig, opstandig en alle verdere emoties die erlangs komen, maar ik ben zo ongelooflijk dankbaar voor mijn jongens en hun top keuzes in echtgenoten en al die mensen die mij nog weer verder gaan helpen en/of al hebben geholpen. We gaan verder, dankbaar dat hij het huwelijk van onze oudste nog heeft meegemaakt en verdrietig dat hij nooit onze (nog) ongeboren kleinzoon zal zien

Heel hartelijk bedankt! 

Colette Ebben Pastoor

Category Uncategorized
Share :
CommentsNo Responses to “Groot verlies!”
No comments yet.

Geef een reactie