Ik ben de verstotende ouder – Karin Woodall 25/10/2014

Ik ben de vervreemder

Je kent me heel goed

Je woonde ooit samen met mij en je was getuige van mijn gedrag, maar je hebt nooit tijd besteed om dit bedrag te herkennen of je eigen te maken.

Ik ken jouw gedragspatronen beter dan jij jezelf kent. Ik weet hoe ik je de maat moet nemen, hoe ik je moet uitproberen en hoe ik je onder controle kan houden.

Ik weet wat je zwakke plekken zijn en ik weet ook hoe ver de liefde voor je kinderen gaat en dat is een zwakte is die ik altijd zal uitbuiten.

Ik ben een emotionele terrorist. Ik forceer je onderwerping. Je zult precies doen wat ik je vraag want anders zal ik mijn kinderen meenemen.

Ik ben een verstoter, dat heb je tijdens ons samenwonen niet genoeg herkend maar ik begon mijn strategie al lang voordat we uit elkaar gingen. Ik heb ruzies en vervreemding veroorzaakt in ons gezin en ik heb de realiteit altijd beheerst en gemanipuleerd.

Ik creëerde kloven en breuken in ons gezin en ik beheerde en manipuleerde de realiteit, en het duurde lang genoeg eer dat je dat doorhad.

Ik ben de verstoter, in het verleden kreeg je koude rillingen als mijn humeur opeens veranderde en ik mijn woede op je afreageerde en dan later weer lieve woordjes sprak om zo de onrust over mijn gedrag weer weg te kunnen praten.

Mijn gedachtes zijn vervormd, maar door mijn projectie van schaduwen doet het je geloven dat het jouw gedachten zijn die jou in de steek hebben gelaten.

Uiteindelijk begon je te geloven dat jij gek was en niet ik. Je huiverde toen ik het gaslicht uitdeed.

Als je een beroep op de buitenwereld probeert te doen, zal ik mijn charmantste gezicht naar de zon draaien en mijn armen wijd opengooien en hen smeken te geloven dat ik alleen het beste voor mijn kinderen wil.

Ik zal mijn ogen opensperren en mijn handpalmen omhoog draaien en zeggen ‘wat kan ik doen als ze je niet willen zien’ en in mijn omgeving iedereen opslurpen die proberen verandering te brengen in het leven van de wapens waarvan ik weet hoe ik die kan gebruiken.

Mijn kinderen zijn figuranten in de uitbreiding van mijn plannen om wraak te nemen op mensen die mijn mening tegenspreken of proberen mijn controle te ondermijnen.

Mijn kinderen zijn satellieten die rond mij als ware de zon draaien  – je zult nooit kunnen concurreren met de warmte die ik om elk van hun harten wikkel, zodat mijn liefde alleen, al voldoende is; waardoor die van jouw prompt overtollig wordt, onnodig, weggegooid net zoals kleding die je voor hen hebt gekocht en die ik laat ze niet laat dragen.

Ik ben alles wat ze maar nodig hebben!

Jij bent dat niet!

Toen onze liefde eindigde, heeft mijn woede onze kinderen binnengezogen voor een wraakcampagne die ons tegenover jou verenigt.

In mijn gedachten heeft jouw verraad de trauma’s over mensen die al lang dood waren bij mij wakker gemaakt en de lont ontstoken die leidde tot de bom die ons leven opblies.

Nu de harten van onze kinderen gegijzeld zijn door het kwaad die vanuit de hel komt huilen en jij te hulpeloos bent om het tij tegen te keren, dat jou en de kinderen zal meesleuren in de kennis dat je doodgaat door het verlies van je kinderen terwijl ze eigenlijk nog leven.

Je verlies wordt nooit het mijne, het is jij en niet ik die zal moeten overleven.

Soms projecteer je me twee perfecte voorbeelden van een spinnenweb vol vernietiging zodanig geweven dat het onze kinderen in tweeën scheidt: één kant naar ‘t licht, één kant naar ’t donker en jij diep in de schaduw.

Maar meestal is het omdat ik mijn eigen gedrag niet herken, ik herken mijzelf niet in de opgehouden spiegel.

Het enige spiegelbeeld dat ik nodig heb, is de liefde van mijn kinderen om me te sterken en me een zelfbewustzijn te geven dat ik eigenlijk al mis van voor mijn geboorte.

Ik ben de vervreemder, vernietiger, een sloper. Mijn doel is om op wat voor manier dan ook, een einde te maken aan jouw plaats in de harten en de levens van je kinderen.

Ik word gemakkelijk opgemerkt door degenen die mij kennen, maar onzichtbaar voor degenen die mij niet kennen.  Je zult je tijd, energie en geld besteden om hen te vertellen dat ik dit heb veroorzaakt, terwijl ik vriendelijk lach en het vertrouwen verscheur dat onze kinderen ooit in je hadden.

Ik ben een vervreemder, zonder het zelf maar door te hebben dat het falen om de schaduwen te zien die ik in een rookgordijn om je heen trek, de fout is van een systeem dat verblind is door vooroordelen, gelijk aan die van onze kinderen, diezelfde kinderen die in ons aller zicht worden beschadigd door instanties die hadden moeten ingrijpen maar niet weten hoe.

In het volle zicht van jou en van hen worden de levens van de kinderen waarvan jij houdt gestolen, gewist en gedoofd.

En jouw angst en jouw pijn zijn de geschenken die ik koester.

En je lijden compenseert de dingen die ik jou heb toebedeeld.

En terwijl chaos heerst en het systeem met mijn wanen ondersteund, blijft de kracht de mijne.

Samen met de kinderen.

Wiens ogen wijd open zijn maar die helemaal niets meer kunnen zien.

vertaald door: Colette Ebben Pastoor

Category ouderverstoting
Share :
CommentsNo Responses to “Ik ben de verstotende ouder – Karin Woodall 25/10/2014”
No comments yet.

Geef een reactie