In memoriam Mr. dr. Eric Ebben

Wetenschappelijk bureau voor eenpitters!

 

Eindelijk een moment voor mezelf! Afgelopen woensdag zegt mijn man dat hij nog ff terug naar bed gaat, omdat hij hoofdpijn had.. Binnen seconde hoor ik een rare snorkel en zie dat het mis is!

Gelukkig woont mijn oudste (vd tweeling) thuis, een week geleden eindelijk getrouwd in de Corona crisis na 5 jaar verloving en uitstel na uitstel door haar familie.. mijn oudste rent naar beneden en terwijl ik samen met hem mijn man van t bed til, wordt ik gemaand door de 112 telefonist om mij beter te concentreren.. ik geef hem info, maar het is duidelijk niet goed genoeg..

Toch komt er binnen no time Politie aan de deur, een goede kennis, hij en zijn collega nemen t over van mijn super zoon.

Vlak erachter aan komen er twee ambulances, mijn kamer veeg ik ondertussen aan de kant, kleed mij aan en bel oudste zwager met t nieuws dat mijn man aan t overlijden is en opeens zie mijn kaukasische herder angstig van haar vaste slaapplaats onder zijn kant van t bed naar mij kijken, och lieverd, kom en ze vlucht zo wat.

Een politieman de stuipen op t hart gejaagd dat er een zo gevaarlijke… hond vlakbij hem zat. De brandweer wordt gebeld, trap is te krap, achterkant wordt door mij getorpedeert, deuren naar de voorkant vanuit de tuin zijn flink tricky, dus dat wordt via de badkamer , schuin tiltend omdat het maar een openend raam heeft. We gaan naar t ziekenhuis 15 min verderop, ik mag niet in zijn ambulance mee, want daar zijn twee mannen aan t vechten voor t leven van mijn man.

Als het helemaal mis gaat, dan stoppen we en dan mag je alsnog afscheid nemen.

We komen aan in t ziekenhuis, ik blijf rustig net buiten de kamer staan.

Als ik word opgemerkt door de spoedarts, zegt ze dat de prognose flink slecht is.

No shit, ik weet dan eigenlijk al dat hij alleen maar door medicijnen zogenaamd in leven is, ik heb hem van mij voelen wegglijden. Ik heb t genegeerd omdat ik t voor mijn kinderen niet aan kon.

Ik zorg dat een vriend mijn zoon en zwangere schoondochter bij hun thuis ophaalt en maan ze snel te zijn.

Er lopen steeds meer doctoren weg en nu vragen ze om een hoofd, hart borst foto of zo, ze gaan weg, ik mag ivm corona niet meelopen.. Ze komen met je terug, tussendoor heb ik ondertussen al zijn afspraken voor deze en volgende week afgebeld, ik heb ze ook verteld dat je niet meer terugkomt, dat dit t einde is..

ik zeg dat ik verder moet, als ze vragen durven stellen..

mijn oudste en zijn schattige nieuwe vrouw staan compleet overstuur naast zijn bed.

Zoon heeft een bevriend priester gebeld, die dacht een vrije dag te hebben om ook een keer uit te slapen, in plaats daarvan moet hij mijn allerliefste klaar maken voor zijn eeuwige reis!

Vindt je dat goed, vraagt hij lief, zoon is overtuigd RK , ik geloof niet in georganiseerde religie maar mijn liefste is ook RK en mijn schoonmoeder zal t op prijs stellen en mijn Eric is allang veilig weg, dus die maakt t niet uit.

Hij komt op een kamertje te liggen waar er alleen 4 mensen bij mogen, terwijl de machine worden afgesloten. Ze wachten nog op de jongste, die rijdt door t vorige dorp, dus is er bijna..

Bij zijn aankomst gaat t flitsend, knuffel, naar boven, kamertje, in en uit, een kort moment met jou alleen, mijn liefste, mijn rots en mijn hart en weer door. Machines uit en prompt stopt t ook, moment van overlijden is 11:36.

Door mij is je lichaam 4 uur lang gefolterd, terwijl ik allang wist dat je weg was.

Ik heb in de crashkamer drie keer duidelijk gezegd dat het niet oneindig door mag gaan, je bent een briljante vent en je verdiend je geld puur met je hersens.

De spoedarts kijkt mij vreemd aan, dan had ik niet moeten reanimeren… ahah, nou dat weet ik dan voor een volgende keer..

Category Colette
Share :
CommentsNo Responses to “In memoriam Mr. dr. Eric Ebben”
No comments yet.

Geef een reactie