Ouderverstoting en de vechtscheidingsmythe! – Karen Woodall

Ouderverstoting en de vechtscheidingsmythe! Karen Woodall
Parental Alienation and the High Conflict Myth

Een conflict, per definitie, moet twee of meer kanten hebben (tenzij het binnen jezelf is).
Dus als ouderverstoting gaat over een vechtscheiding, dan betekent dit, dat jullie allebei vechten.
Of toch niet?

Een van de grootste mythes die ik tegenkom in mijn werk met gezinnen die te maken hebben met ouderverstoting, is dat het altijd over een vechtscheiding gaat.
Dat is helemaal niet zo!
Vaak word ik helemaal wanhopig als ik mensen lees of hoor praten over ouderverstoting en vechtscheidingen, alsof ze uitwisselbare werkelijkheden zijn, omdat wat er werkelijk gaande is, is volgens mij is geen vechtscheiding, maar in feite precies het tegenovergestelde daarvan.

Dus waarom typeren mensen bijna routineus ouderverstotings zaken als zijnde een onderdeel van een vechtscheiding? In het Verenigd Koninkrijk (Engeland etc.) wordt er door CAFCASS de onderling verwisselbare termen van vechtscheiding en ouderverstoting keer op keer geuit, alsof het een gegeven is dat iedereen die betrokken is in een geval waarin een kind geen contact met de ouder meer wil, er dus sprake is van twee ouders in eenvechtscheiding
(CAFCASS staat voor ‘Children and Family Court Advisory and Support Service’ en is vergelijkbaar met de Raad voor de Kinderbescherming in Nederland.)

Dit kan niet verder afstaan van de rauwe werkelijkheid voor families die OVS van dichtbij en op persoonlijk niveau meemaken, het is werkelijk schokkend!

Ouderverstoting gaat niet over vechtscheiden, ik zal het nogmaals zeggen, ouderverstoting is niet inherent aan vechtscheiden. Ouderverstoting veroorzaakt wel degelijk conflicten, daar bestaat geen twijfel over, maar dit wordt niet persé veroorzaakt door de vechtscheiding, hoewel ik in een handjevol gevallen heb gewerkt waarin twee mensen continu in conflict waren en niet konden stoppen met vechten.

Ik word wanhopig van de omschrijving van ouderverstoting als een gevecht tussen twee mensen, omdat het gaat om de meest luie definitie is van een van de ernstigste problemen op het gebied van de mentale gezondheid.

Nog veel erger, het is een veel te simpele omschrijving voor professionals om alle gevallen van ouderverstoting te rangschikken onder de noemer: wordt veroorzaakt door het gedrag van beide ouders

En wanneer professionals deze luie gemakzuchtige omschrijving hanteren, dan worden de kinderen in die zaken de grote verliezers, verslechteren hun levenskansen en hun kans op een goede toekomst.

Dus laten we de vechtscheidings-mythe eens van dichtbij bekijken en zien wat de onderliggende beweegredenen zijn.
Vechtscheidingen bij uit elkaar gaan is wanneer twee mensen voortdurend met elkaar in conflict zijn en geen enkele beslissingen over hun kinderen samen kunnen nemen, geen enkel probleem samen kunnen oplossen.
Binnen een vechtscheiding kun je of een kind hebben dat gevoelig is voor verstoting, of juist een kind dat dusdanig veerkrachtig is dat die het conflict zo aan zich voorbij laat gaan.
Het is niet het conflict dat de verstoting bij het kind veroorzaakt, het is de kwetsbaarheid of de veerkracht. Veel kinderen wennen eraan dat hun ouders in een vechtscheiding zijn en kunnen daarin hun eigen wijze vinden om er mee om te gaan. Sommige kinderen blokkeren tijdelijk en anderen negeren eenvoudig wat er aan de hand is en blijven hun beide ouders gewoon zien

In mijn ervaring wordt Ouderverstoting bij een kind door drie factoren veroorzaakt:
a) de acties van één ouder
b) de antwoorden van de andere ouder
c) de kwetsbaarheid van het kind

Hoewel verstoting het gevolg kan zijn van een escalerend conflict, dat wordt veroorzaakt door de regels die daarin opgelegd worden door één ouder en de reactie daarop van de andere ouder, is het zeker niet zo het dat de verstoting wordt veroorzaakt doordat een van de ouders agressief is en de ander daarop als gevolg van zelf ook agressief reageert.

Ik heb het volgende scenario in een recent bericht gebruikt, het is de moeite waard om het opnieuw te gebruiken omdat het de ervaring heel goed beschrijft van de ouder die reageert op het verstotend gedrag van de ander.
Je kind wordt achter een gordijn boven een put vol krokodillen gehangen. Je kunt het gevaar van jouw kind makkelijk zien. Niemand anders kan het zien en wanneer je er iemand op wijst, trekt de ouder die je kind boven die put heeft gehangen, het kind in veiligheid met een waarschuwing om het maar aan niemand te vertellen. Zodra er weer niemand anders kijkt, hangt de ouder het kind opnieuw boven de put en zwaait naar je om je aandacht te krijgen. Dit wordt herhaald totdat je blauw in je gezicht bent van je geschreeuw om iedereen het gevaar van je kind te laten zien en prompt begint iedereen te geloven dat je gek bent. Tegen de tijd dat dit “spelletje” is afgelopen, doet jouw kind mee met de verstotende ouder om iedereen te vertellen dat ze dol waren/zijn op het spel met de krokodillenput en dat er helemaal geen gevaar bij was, zodat de verstotende ouder perfect lijkt. Er zullen daarnaast de nodige anderen zijn die geloven dat jij diegene bent het conflict continu veroorzaakt.

Dit is de gebruikelijke versie van ouderverstoting waarmee ik werk. Tegen de tijd dat ik erbij kom, is het kind goed geïndoctrineerd en is de afgewezen ouder helemaal uitgeput in zijn zoektocht om de gevaren voor het kind naar buiten te brengen. De verstotende ouder is daarentegen de heldere, luchtige en altijd meewerkende ouder die zich nergens zorgen over hoeft te maken, omdat de ban van verstoting zo stevig is bij het kind dat iedereen die ze ontmoeten zal zweren dat de afgewezen ouder de misbruiker is en de vervreemder gewoon perfect.
Er is geen sprake van een intens conflict, maar als ik kijk hoe mensen met elkaar omgaan en hoe wanhopig ze zich daarbij soms uiten, kan ik mij voorstellen dat het er voor een naïeve professionals soms uitziet als een vechtscheiding

Door ouderverstoting weg te schrijven als vechtscheiding, nivelleert simpelweg de ellende en drukt de afgewezen ouder nog verder in de rol van (mede)schurk, waardoor men deze nog verder onderwerpt aan pijn en ellende, die wordt afgetopt met de verzoek om rekenschap af te leggen voor hun onvermogen om “zichzelf te veranderen”.

Dit terwijl het kind een psychologische verdeeldheid ondergaat, absoluut doordrongen van het geloof dat hij degene is, die het welzijn van de ouder moet garanderen, waar ze inmiddels pathologisch op zijn afgericht, waardoor zij afstand moeten doen van al hun gezonde kansen en keuzes in het leven. Gereduceerd tot een begeleider van de verstotende ouder, trekt het kind zich uit de wereld terug en wordt dan een steun voor de verborgen problemen die de verstotende ouder niet zelf kan oplossen.

De terreur naar en het terroriseren van de afgewezen ouder door de vechtscheiding is zeer schadelijk.
Het is namelijk precies hetzelfde als misbruik-slachtoffers de schuld geven voor hun misbruik en het moet nu stoppen.
Vechtscheidingen en uit elkaar gaan is NIET hetzelfde als ouderverstoting en degenen onder ons die dit weten, moeten dat ook duidelijker gaan zeggen.
Terwijl een vechtscheiding en het uit elkaar gaan wel tot verstoting kunnen leiden, worden niet alle ouderverstotingszaken veroorzaakt door vechtscheiding en uit elkaar gaan
Professionals zouden het verschil moeten weten, want families zijn van hun afhankelijk.

Vertaald door Colette Ebben-Pastoor

Category Uncategorized
Share :
CommentsOne Response to “Ouderverstoting en de vechtscheidingsmythe! – Karen Woodall”
  1. april 25, 2019 - 9:28 am # Written by Leo Hollander

    Zeer belangrijke onderscheiding van de problematiek! Mens en maatschappij lijken geen bijzondere belang te hebben bij het wijzigen van standpunten, waardoor ouderverstoting in stand gehouden wordt. Misschien ter aanvulling: https://denk-wijzer.nu/wat-is-ons-grootste-probleem/.

Geef een reactie