Oudersverstoting

Scheiden met kinderenOuderverstoting

Door de jaren heen als scheidingsmediator, zie ik steeds meer en meer ouderverstotingszaken, zowel in mijn eigen praktijk als daarbuiten.

Het is net alsof ouders meer en meer de kinderen opeisen om hun eigen gelijk te bevestigen.

Ik vind dat een trieste zaak, zowel voor de ouder die het veroorzaakt als voor de ouder die het overkomt, maar dat zijn de volwassenen.

Ouderverstoting is eigenlijk funest voor kinderen, omdat ze daarna bijna nooit meer normaal kunnen functioneren.

Een kind dat ouderverstoting meemaakt, krijgt jarenlang een verknipt beeld van de realiteit voorgeschoteld door de verstotende ouder: ik ben goed en zolang je met me mee doet, ben jij ook goed.

Een situatie vol manipulatie en dwang!

Het gaat ook in heel veel gevallen in volwassenheid fout, ten eerste omdat het kind de vleugels uit durft te slaan en daarom regelmatig op zoek gaat naar die andere (verstoten) ouder.

Dit is ook om te zien of het beeld geschetst door de verstotende ouder überhaupt wel klopt, omdat ergens in de hersens iets maar blijft vertellen, dat de bestaande situatie niet echt klopt.

Je moet ook voorstellen dat de verstotende ouder, regelmatig er een stapje bij moet gaan zetten om te zorgen dat het kind die andere ouder geheel uit zijn gedachte zet.

En dat kan heel ver gaan!

Ook de verbinding die een verstotende ouder met zijn kind maakt is op zijn minst heel ongezond, gelardeerd met manipulatie en insinuaties.

Des te ouder (en wijzer) dat het kind wordt, des te meer dat het zich vragen zal beginnen te stellen over die uitgesloten ouder, die het kind zeker niet kan of durft te vragen aan verstotende ouder.

Dus moet het op zoek naar andere wegen om toch uit te vinden waar het andere deel van zichzelf vandaan komt, waarmee het vaak dus uitkomt bij de achtergelaten ouder of diens familie.

Om te overleven als ‘uitgesloten’ ouder moet je heel stevig in je schoenen staan, omdat je iedere seconde in je leven geconfronteerd wordt met het verlies van je kinderen.

Overal waar je kijkt zijn kinderen, iedereen heeft ze, jij trouwens ook, maar je mag ze niet meer zien, omdat die andere ouder het onverdraaglijk vind dat jij er ook nog bent.

En als je moedig (of dom) genoeg bent om toch het gevecht aan te gaan, dan komt je dat duur te staan: je geld gaat op aan rechtszaken die je in veel gevallen toch verliest en resterende eigendunk wordt door de rechtszaken en de verschillende hulpverleners geheel de grond ingeboord.

Zelfs volgende relaties zijn in veel gevallen niet opgewassen tegen de ellende die over een uitgesloten ouder wordt uitgestrooid!

Heel in het begin heb ik de illusie gehad dat het gewoon een kwestie was van elkaar in een veilige omgeving tegenkomen en dan dingen met elkaar uitspreken, maar door de nodige ervaring wijzer geworden, realiseer ik mij dat dit meer “wishfull thinking”, dan realiteit is.

Ik zie dat er ouders zijn die worden herenigd met hun kind en waar het goed gaat, maar ik heb zelf ervaren dat dit een heel moeilijk proces kan zijn.

Vandaar dat ik in de laatste jaren mij steeds meer hierin ben gaan verdiepen, in de hoop dat er een manier is om dit veel sneller en in een vroeger stadium op te lossen….

Die is er ook, ik heb daarbij vooral veel kennis opgedaan in Engeland, bij wie ik denk dat dit een van werelds grootste experts zijn op het gebied van ouderverstoting: Karen & Nick Woodall.

Een echtpaar wat er hun levenswerk van heeft gemaakt om ouderverstoting te voorkomen, te leren herkennen maar vooral te beëindigen.

Daar werken zij al jaren aan en ondertussen zijn ze wereld experts geworden op dit gebied.

Waar ze het meest op blijven hameren is dat het systeem van binnen uit moet worden gewijzigd, omdat ouderverstoting zo moeilijk valt te ontvlechten en vol valse signalen zit, dat het voor jeugzorg werkers bijna onmogelijk is om te herkennen.

Daarbij komt nog dat bij de tijd dat een jeugdzorger zich met de zaak gaat bemoeien, de verstotende ouder al zoveel tijd heeft gehad om het kind te conditioneren, dat zonder verbeterde kennis de achtergebleven ouder als vuilnis wordt weggezet, met schribarende gevolgen voor zowel het kind als voor de achtergebleven ouder en diens omgeving.

Maar zelfs als een jeugdzorger wel degelijk herkent wat er gaande is, moet deze de situatie dusdanig kunnen beschrijven dat ook de rechter daarvan overtuigd raakt.

Wat het extra moeilijk maakt, is dat jeugdwerkers nog steeds werken volgens de mede door Dr. Ed Spruijt, opgezette richtlijnen van het NJI, die werkelijk op niets gebaseerd blijken, maar wel nog als uitgangspunt gebruikt worden. Spruijt de bedenker van de “Koninklijke weg”, wat betekend dat als een kind dus eenmaal wordt onttrokken aan de zorg van de achtergebleven ouder, Spruijt is van mening  dat je dat kind daar dan gewoon moet achterlaten.

En ondanks dat er al jarenlang diepgaand en baanbrekend nieuw onderzoek is, dat deze zienswijze compleet funest is voor de ontwikkeling van een kind, wordt de richtlijn maar niet aangepast.

Het wordt tijd dat wij dat nieuwe onderzoek, zoals dat ten grondslag ligt aan het werk van de Family Separation Clinic, gaan implementeren.

Daarbij hoort dat de jeugdzorgwerkers /rechters/advocaten en iedereen anders die van doen heeft met deze zaken een omslag in zijn denken maakt.

Dat wil zeggen: meer aandacht voor de verstoten ouder en een krachtige bestrijding van het fenomeen ouderverstoting

Kan ik u ergens mee van dienst zijn, bel 0251 657000 of mail: info@familymatter.nl